Αναδάσωση .. περασμένα μεγαλεία …

Θυμάμαι όταν ήμαστε 10 χρονών, το μακρινό 1965 μας πήγαν στην περιοχή του Σκαραμαγκά για αναδάσωση. Μας έβαλαν σε ένα φορτηγό του στρατού (Τζέιμς) και αφού φυτέψαμε πολλά δένδρα, θυμάμαι και ευκαλύπτους που υπάρχουν ακόμα και σήμερα δεξιά του δρόμου πριν τα ναυπηγεία, γυρίσαμε πίσω στο σχολείο από όπου ξεκινήσαμε στη Νέα Χαλκηδόνα.

Η χαρά μας και ο ενθουσιασμός μας ήταν απερίγραπτος. Τότε οι εκδρομές ήταν μάλλον σπάνιες και το γεγονός ότι κάναμε κάτι σημαντικό και ευχάριστο ήταν για μας μεγάλη επιβράβευση και ικανοποίηση.

Το ερώτημα που θέτουμε σήμερα είναι τι κάνει το ελληνικό κράτος και οι «χιλιάδες» αρμόδιες υπηρεσίες του σε θέματα αναδάσωσης; Γνωρίζει κανείς σε βάθος το αντικείμενο; Έχουν εκπονηθεί ή εκπονούνται σχέδια αντιμετώπισης των καταστροφών από τις πολλές και σε μεγάλο βαθμό προκαλούμενες πυρκαγιές δασών, δασικών εκτάσεων και κάθε χώρου που είναι πράσινος και τον διεκδικεί η μάνα Φύση;

Θα μου πείτε ψάχνεις φίλε ψύλλους στα άχυρα. Το σύστημα είναι άρτια οργανωμένο με χιλιάδες υπάλληλους και τεράστια τεχνικά μέσα. Και άπειρα χρήματα για να διατηρείται σε «ετοιμότητα» όλος αυτός ο μηχανισμός. Μόνον που αν πιάσει φωτιά - απλά και κατανοητά – κάνουμε το σταυρό μας να σταματήσει από μόνη της και να μην υπάρξουν ανθρώπινα θύματα. Ο καημός είναι να μην στοχοποιηθεί η κυβέρνηση από την αντιπολίτευση.

Τώρα τελευταία βρήκαμε και το εργαλείο του 112 και όλα καλά και όλα ωραία. Κανένα πρόβλημα. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι πράσινη η γη θα γίνει. Εκτός και αν προλάβουν εργολάβοι, η εκτός σχεδίου δόμηση και η πανταχού παρούσα και ανίκητη αυθαίρετη δόμηση.