Οι εικόνες που βλέπουμε και διαβάζουμε
στα ΜΜΕ από τις πληγείσες από τις λεγόμενες θεομηνίες στην Κρήτη είναι αποκαλυπτικές
του τρόπου που χτίστηκαν και συνεχίζουν να επεκτείνονται πόλεις και χωριά.
Ο καθένας κάνει ότι θέλει, με
την πολύ προσοδοφόρα τακτική των αδειοδοτήσεων των πολεοδομιών και του
πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού και τα αποτελέσματα τα βιώνουμε όλοι.
Είτε ως άμεσα εκτεθειμένοι στις προχειρότητες και την έλλειψη σοβαρά οργανωμένου
κράτους και υπηρεσιών με γνώσεις, είτε ως θύματα εκ του μακρόθεν, λόγω των υποχρεωτικών
τελικά αποζημιώσεων. Ως φορολογούμενοι.
Οι σύγχρονοι Έλληνες με τη λαχτάρα
του εύκολου κέρδους έως και πλουτισμού, σκότωσαν μόλις το κατάλαβαν, τα
πλημμυρικά πεδία ποταμών, χειμάρρων και κάθε ρέματος. Τώρα δεν είναι παράξενο να
κυνηγούν τα αυτοκίνητά τους στη θάλασσα, να πλημμυρίζουν τα σπίτια τους και να ξηλώνονται
οι εύθραυστες λόγω συστηματικών κακοτεχνιών και κλοπών υλικών, υποδομές.
Δρόμοι, σπίτια, σχολεία, υποδομές
κλαίνε και διαμαρτύρονται για τα χαίοα τους και τα σαθρά θεμέλιά τους. Τις πληγές
τους. Τις παρατεταμένες καταστάσεις αδράνειας, αδιαφορίας, ανικανότητος και άλλων
σύγχρονων πληγών πριν από κάθε αποκατάσταση και διόρθωση ή ανακατασκευή. Αλλά και πάλι με το ίδια κριτήρια και τα ίδια φοβόμαστε
αποτελέσματα.
