Πρόσφατα περνώ μια περιπέτεια με την υγέια μου.
Οι κκ. ιατροί ζητούν συνεχώς διαγνωστικές εξετάσεις, τη μία μετά την άλλη. Μόνον μια καρδιολόγος με αφουγκράστηκε για πολύ λίγο με στηθοσκόπιο. Οι άλλοι απλά και κατανοητα με «κοιτούν» μέσω των διαγνωστικών αποτελεσμάτων.
Θα μου πείτε η τεχνολογική εξελιξη. Αλλά όσο ψάχνουν όλο και κατι βρίσκουν. Και όλο και συστήνουν φάρμακα. Έχουμε καταντήσει ως άνθρωποι σε κυτία λήψεως/αποθηκεύσεως φαρμάκων. Μάλλον κανείς δεν έχει συνολική άποψη της καταστάσεως τη υγείας μας. Μόνον κατά ειδικότητα και κατά την επιστημονική κατάρτιση του καθενός. Και οι Φάκελοι Υγείας; Όνειρο απατηλό.
Προφανώς η ερώτηση που θα θέσουμε μάλλον δεν έχει απλή και κατανοητή απάντηση, αλλά θα τη θέσουμε. Πρωτίστως για την ευθύνη τη δική μας έναντι του οργανισμού μας. Μήπως ήταν καλλίτερα παλαιότερα όταν γνωρίζαμε πολύ λιγότερα για την υγεία μας;
Και όταν συνέβαινε κάτι, ήταν μέρος της λειτουργίας μας και της λογικής της Φύσεως. Άλλωστε όλοι είμαστε αργά ή γρήγορα αναλώσιμοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου