Τι καταλαβαίνουμε εμείς από τις πολλές απόψεις σχετικά με τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα …

Οι δικές μας απόψεις βασίζονται στα πολλά άρθρα που δημοσιευθήκαν στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ [ΣΣ: Θεωρούμε την εφημερίδα έγκυρη και με καλές διασυνδέσεις και της οποίας το κύρος μάλλον διαφυλάττεται με περισσή προσοχή], σε Δελτία ειδήσεων και άλλων απόψεων που προβάλλονται στο δημόσιο χώρο. Ιδού ένα απάνθισμα: ·

•   Τραμπ και ΝΑΤΟ μεταξύ αγάπης και μίσους·
•   Τι «πήρε» τελικά ο Ερντογκάν από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ· 
•   Σύνοδος ΝΑΤΟ: Αγκαλιές μέσα, φωνές έξω· 
•   Διάλογοι στην «Κ»: Οι ύμνοι Τραμπ στην Τουρκία και η άρση του casus belli· 
•   Πρόσκληση από Ερντογκάν για παζάρια στο Αιγαίο· 
•   Ερντογκάν: Ο Μητσοτάκης δεν έπρεπε να κάνει το λάθος να αντιταχθεί στην πώληση των F-35 στην Τουρκία· 
•   Σύνοδος ΝΑΤΟ: Ο Τραμπ τις εντυπώσεις, οι Ευρωπαίοι την ουσία 

Η τεράστια «αγάπη» που επιδεικνύει ο Τραμπ, όχι οι θεσμοί των ΗΠΑ, στον Ερντογκάν προσωπικά και όχι στην Τουρκία και τη στιβαρότητα της χώρας, μάλλον προϊδεάζουν σε προσωπικά κίνητρα και προσδοκία οφελών. Δεν πιστεύουμε ότι προκαλούνται από αναλύσεις ειδικών, μελέτες των τεραστίας ισχύος αναλύσεις και διαμορφώσεις πολιτικής από τα εντεταλμένα δίκτυα διακυβέρνησης της κραταιάς χώρας.
 
Ο Τραμπ αρέσκεται σε παιχνίδια εντυπώσεων και απαξίωσης όποτε βρει το κατάλληλο έδαφος και ευκαιρία. 

Το απλούστερο συμπέρασμα είναι ότι όλα είναι ρευστά και δεν έχουν κατασταλάξει. Η παγίωση πολιτικών είναι πάντοτε μακροχρόνια, όχι ευθύγραμμη και εξαρτάται από πολύ μεγάλο αριθμό παραγόντων. Δε λέμε τίποτα ιδιαιτέρα έξυπνο. Είναι απλώς αυτό που αντιλαμβανόμαστε.
 
Προκαλεί μεγάλη ωστόσο εντύπωση η προβολή της βιομηχανικής ικανότητος της Τουρκίας να εμφανίζεται ως ικανότατη στο σχεδιασμό και παράγωγη και μάλιστα καινοτόμων αμυντικών ή και επιθετικών στρατιωτικών εξοπλισμών που επισύρουν δέος και θαυμασμό πολλών. Ακόμα και της τεχνολογικά προηγμένης και με εξαιρετικές βάσεις βιομηχανικής παραγωγής Γερμανίας. Φυσικά δεν μνημονεύονται καν άλλες ικανότατες χώρες όπως η Ιαπωνία, η Ταιβάν, ο Καναδάς, η Σουηδία και άλλες πολλές.
 
Τα επιτεύγματα της Τουρκίας, ναι αυτά που προβάλλονται και καταναλώνονται κατά κόρον έχουν ένα πολύ σημαντικό ασθενές σημείο. Η Τουρκία δεν έχει τις δυνατότητες να παράγει όλα αυτά τα εξαιρετικά κατά πολλούς προϊόντα, σε σημαντικούς αριθμούς τουλάχιστον, λόγω της αδυναμίας της να τα χρηματοδοτήσει. Έτσι έχει επιδοθεί σε μια εκστρατεία σαγήνευσης χωρών που διαθέτουν κεφάλαια (βλέπετε χώρες του Κόλπου και του κόλπου) ή αυτών που μπορούν να τα εξασφαλίζουν στα πλαίσια της εκστρατείας του ΝΑΤΟ υπό τον πλασιέ Τραμπ, για διάθεση του 5% του προϋπολογισμού των χωρών μελών για αμυντικά (και προφανώς και επιθετικά) στρατιωτικά συστήματα.
 
Χωρίς πελάτες και χρηματοδότες η Τουρκία και τα συστήματά της είναι ένα μηδενικό ή ορθότερα άνευ αξίας.
 
Αλλά η προπαγάνδα προηγείται των αποφάσεων και των αποδείξεων. Έτσι βολεύονται όλοι όσοι επενδύουν χωρίς κεφάλαια και χωρίς πονοκέφαλο. Αλλά εισπράττουν τεράστια οφέλη και χρήματα από τρίτους που πείθονται να επενδύσουν στην αερολογία και τις προσδοκίες.
 
Φαίνεται ότι η βιομηχανία της Ιταλίας δελεάστηκε από τις προοπτικές και τη παραφιλολογία και κάνει σημαντικές συνεργασίες με Τούρκους, προσπαθώντας να υποστηρίξει χειμαζόμενες ιταλικές βιομηχανίες.
 
Αναρωτιόμαστε αν οι στρατηγικές αυτές συνεργασίες χωρών μελών της ΕΕ με την Τουρκία  συζητούνται επαρκώς με όλες τις χώρες μέλη και αποφασίζονται ως κοινές πολιτικές. Δεν είναι λογικό (παράλογο;) μια ή περισσότερες χώρες, να προωθούν δίκες τους προτεραιότητες παραγνωρίζοντας νόμιμες επιφυλάξεις, αντιρρήσεις και επιχειρήματα άλλων χωρών μελών που βρίσκονται σε θέσεις άμυνας απέναντι σε αναθεωρητικές και προκλητικές ενέργειες τρίτων χωρών με τις οποίες συμπράττονται στρατιωτικές συνεργασίες. Ακόμα και οι οικονομικές σχέσεις των χωρών μελών της ΕΕ με τρίτες χώρες πρέπει να περιορίζονται ή να περιχαρακώνονται από κοινές στρατηγικές και συμφωνίες εντός της ΕΕ. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό αν τα θέματα αυτά επηρεάζουν χώρες μέλη που αποτελούν και εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.
 
Ο Τραμπ αρέσκεται σε παιχνίδια εντυπώσεων και απαξίωσης όποτε βρει το κατάλληλο έδαφος και ευκαιρία.
 
Το απλούστερο συμπέρασμα είναι ότι όλα είναι ρευστά και δεν έχουν κατασταλάξει. Η παγίωση πολιτικών είναι πάντοτε μακροχρόνια, όχι ευθύγραμμη και εξαρτάται από πολύ μεγάλο αριθμό παραγόντων. Δε λέμε τίποτα ιδιαιτέρα έξυπνο. Είναι απλώς αυτό που αντιλαμβανόμαστε.
 
Προκαλεί μεγάλη ωστόσο εντύπωση η προβολή της βιομηχανικής ικανότητος της Τουρκίας να εμφανίζεται ως ικανότατη στο σχεδιασμό και παράγωγη και μάλιστα καινοτόμων αμυντικών ή και επιθετικών στρατιωτικών εξοπλισμών που επισύρουν δέος και θαυμασμό πολλών. Ακόμα και της τεχνολογικά προηγμένης και με εξαιρετικές βάσεις βιομηχανικής παραγωγής Γερμανίας. Φυσικά δεν μνημονεύονται καν άλλες ικανότατες χώρες όπως η Ιαπωνία, η Ταιβάν, ο Καναδάς, η Σουηδία και άλλες πολλές.
 
Τα επιτεύγματα της Τουρκίας, ναι αυτά που προβάλλονται και καταναλώνονται κατά κόρον έχουν ένα πολύ σημαντικό ασθενές σημείο. Η Τουρκία δεν έχει τις δυνατότητες να παράγει όλα αυτά τα εξαιρετικά κατά πολλούς προϊόντα, σε σημαντικούς αριθμούς τουλάχιστον, λόγω της αδυναμίας της να τα χρηματοδοτήσει. Έτσι έχει επιδοθεί σε μια εκστρατεία σαγήνευσης χωρών που διαθέτουν κεφάλαια (βλέπετε χώρες του Κόλπου και του κόλπου) ή αυτών που μπορούν να τα εξασφαλίζουν στα πλαίσια της εκστρατείας του ΝΑΤΟ υπό τον πλασιέ Τραμπ, για διάθεση του 5% του προϋπολογισμού των χωρών μελών για αμυντικά (και προφανώς και επιθετικά) στρατιωτικά συστήματα.
 
Χωρίς πελάτες και χρηματοδότες η Τουρκία και τα συστήματά της είναι ένα μηδενικό ή ορθότερα άνευ αξίας.
 
Αλλά η προπαγάνδα προηγείται των αποφάσεων και των αποδείξεων. Έτσι βολεύονται όλοι όσοι επενδύουν χωρίς κεφάλαια και χωρίς πονοκέφαλο. Αλλά εισπράττουν τεράστια οφέλη και χρήματα από τρίτους που πείθονται να επενδύσουν στην αερολογία και τις προσδοκίες.
 
Φαίνεται ότι η βιομηχανία της Ιταλίας δελεάστηκε από τις προοπτικές και τη παραφιλολογία και κάνει σημαντικές συνεργασίες με Τούρκους, προσπαθώντας να υποστηρίξει χειμαζόμενες ιταλικές βιομηχανίες.
 
Αναρωτιόμαστε αν οι στρατηγικές αυτές συνεργασίες χωρών μελών της ΕΕ με την Τουρκία συζητούνται επαρκώς με όλες τις χώρες μέλη και αποφασίζονται ως κοινές πολιτικές. Δεν είναι λογικό (παράλογο;) μια ή περισσότερες χώρες, να προωθούν δικές τους προτεραιότητες παραγνωρίζοντας νόμιμες επιφυλάξεις, αντιρρήσεις και επιχειρήματα άλλων χωρών μελών που βρίσκονται σε θέσεις άμυνας απέναντι σε αναθεωρητικές και προκλητικές ενέργειες τρίτων χωρών με τις οποίες συμπράττονται στρατιωτικές συνεργασίες. Ακόμα και οι οικονομικές σχέσεις των χωρών μελών της ΕΕ με τρίτες χώρες πρέπει να περιορίζονται ή να περιχαρακώνονται από κοινές στρατηγικές και συμφωνίες εντός της ΕΕ. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό αν τα θέματα αυτά επηρεάζουν χώρες μέλη που αποτελούν και εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.