Τα τάματα στον Πόντο: Όταν η πίστη γινόταν υπόσχεση και η ελπίδα έπαιρνε το δρόμο για τη Σουμελά …

Η πίστη, για τον άνθρωπο, δεν ήταν ποτέ μόνο μια στιγμή προσευχής μέσα στον ναό. Ήταν παρούσα στις χαρές και στις δυσκολίες της ζωής, στις μεγάλες γιορτές αλλά και στις πιο προσωπικές στιγμές αγωνίας, όταν η ελπίδα γινόταν η δύναμη που κρατούσε τον άνθρωπο όρθιο.

Η ιστορική μονή της Παναγίας Σουμελά στις απόκρημνες πλαγιές του όρους Μελά, στον Πόντο, ένας από τους σημαντικότερους ιερούς τόπους του ποντιακού ελληνισμού (φωτ.: Wikimedia Commons/Herbert Frank)

Από τα μοναστήρια και τα προσκυνήματα της πατρίδας έως την Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο, το τάμα συνδέθηκε με την ανάγκη του ανθρώπου να κρατηθεί από την πίστη.

Κι όταν η δοκιμασία περνούσε, η ευγνωμοσύνη έβρισκε συχνά τον δικό της τρόπο να εκφραστεί. Το τάμα, για τους πιστούς, θα μπορούσε να είναι ένα προσκύνημα, ένα κερί, μια προσφορά ή μια πράξη ευχαριστίας.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ήταν ανέκαθεν μια προσωπική σχέση με το Θείο. Και για τους Ποντίους, αυτή η σχέση συνδέθηκε βαθιά με τους ιερούς τόπους, τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της αλησμόνητης πατρίδας … (ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2026 19:29).

 

Α ρε Τουρκαλάδες. Μόνον να σφάζετε και να πυρπολείτε ξέρετε.

 Η θέση σας είναι στις στέπες, αν και βάλατε γραβάτες για να παραπλανάτε τον κόσμο και να νοιώθετε πολιτισμένοι.

Δεν μπορείτε να εκριζώσετε τον Ελληνισμό από τη σημερινή χώρα σας και τις γαλάζιες, πράσινες, μωβ και κατάμαυρες πατρίδες σας, όπως τις αποκαλείτε.

Πίσω στις στέπες …