Το μέλλον του Πλανήτη Γη και οι εξελίξεις …

Παρακολουθούμε με προσοχή, αλλά και δέος τις αποφάσεις του κ. προέδρου των ΗΠΑ και όλου του «ομίλου» που τον ακολουθεί και εκτελεί προθύμως και ίσως χωρίς αντίλογο και σοβαρά αντεπιχειρήματα, με επίκεντρο τους δασμούς που αναγγέλλει, επιβάλλει και αναθεωρεί κατά βούληση, στο παγκόσμιο εμπόριο. 

Οι αντιδράσεις των διεθνών χρηματιστήριων και οικονομικών παραγόντων είναι σχεδόν ακραίες, τουλάχιστον πρωτοφανείς σε περίοδο ειρήνης και προφανώς θα πλήξουν τους πολίτες όλων των χωρών και μάλιστα με επώδυνο τρόπο. 

Οι του κ. Τραμπ και ο ίδιος πιστεύουν ότι το παγκόσμιο σύστημα θα ισορροπήσει γρήγορα σε καλλίτερες συνθήκες για όλους. Αλλά αυτό μένει να αποδειχθεί και η ακρίβεια και οι τιμές μάλλον παίρνουν την ανηφόρα παρά περιορίζονται σε λογικά πλαίσια. Ίσως εξαίρεση αποτελούν οι τιμές του πετρελαίου, αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος για τη διάρκεια των καταστάσεων που δημιουργούνται. Αν θα είναι θετικές ή αρνητικές. Με τους περισσότερους αναλυτές και παράγοντες της αγοράς να προβλέπουν το δεύτερο. 

Το ερώτημα είναι αν οι κινήσεις Τραμπ έχουν ως αποτέλεσμα να ενδυναμώσουν τις ΗΠΑ στο ρόλο του παγκόσμιου ηγέτη και ως την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη έναντι όλων των άλλων. Και αν μπορούν να αντισταθούν στην πορεία της Κίνας προς την εκθρόνιση των ΗΠΑ από την ηγεσία του πλανήτη και την ανάληψη του ρόλου αυτού από την Κίνα. 

Παρόμοιες διαδρομές υπήρχαν πάντοτε στην παγκόσμια Ιστορία και κραταιές δυνάμεις σχηματίστηκαν και αποδυναμώθηκαν μετά από χρόνια, αντικαθιστάμενες από άλλες ανερχόμενες και με ισχυρότερη δυναμική και οργάνωση. Τετριμμένα πράγματα θα μου πείτε. 

Στη σημερινή πραγματικότητα διαβλέπουμε ότι η Κίνα θα αναδειχθεί στη νέα υπερδύναμη και οι ΗΠΑ θα περιοριστούν σε δεύτερο ρόλο. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι θα παραδώσουν τη σκυτάλη αμαχητί ή χωρίς δραματικά επακόλουθα. 

Αλλά ποιος συνέβαλλε περισσότερο από όλους τους άλλους στην ανάδειξη της Κίνας. Οι ΗΠΑ. Οι πρώτες και μεγάλες επενδύσεις στη Κίνα έγιναν από την Ταιβάν, αλλά προηγήθηκαν οι σπουδές στρατιών Κινέζων που εκπαιδεύτηκαν στις ΗΠΑ. Θυμάμαι πρύτανη σοβαρού πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο οποίος μου έλεγε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ότι οι καλλίτεροι σπουδαστές του ήταν πλέον οι Κινέζοι, ενώ είχαν υποχωρήσει αισθητά οι Ελληνικής καταγωγής. Φαίνεται ότι είχαν ήδη βολευτεί, ενώ οι Κινέζοι αγωνίζονταν να σπουδάσουν, να διακριθούν και να ξεφύγουν από τη μιζέρια, όπως είχαν κάνει παλιότερα και μέχρι πρότινος οι Έλληνες. 

Μετά αρχίσαν οι επενδύσεις στην Κίνα από ΗΠΑ, Γερμανία, Ελβετία, Γαλλία και άλλες τεχνολογικά προηγμένες χώρες. Οι Γερμανοί έχτισαν αυτοκινητοβιομηχανίες, οι ΗΠΑ και η Ταιβάν παραγωγή τσιπς, υπολογιστών, κινητών τηλέφωνων, οι Ιάπωνες βιομηχανικών προϊόντων και τελικά σε λίγα μόλις χρόνια όλη η παραγωγή μετεφέρθηκε στην Κίνα. Οι «πολιτισμένοι» περιορίστηκαν στο λογισμικό, στο σχεδιασμό, στις καινοτομίες μια και απέδιδαν πολλά περισσότερα.

 Οι Κινέζοι όμως αποδείχθηκαν πολύ καλοί μαθητές. Όχι μόνον εκπαίδευσαν τους πολίτες τους στη νέα πραγματικότητα, αλλά αρχίσαν να διαβλέπουν εύκαιρες και επιτεύγματα. Η πρόοδός τους στην εκπαίδευση, στο διάστημα, σε όλες τις σύγχρονες τεχνολογίες επικοινωνιών, τη κατασκευή αεροπλάνων, τη κατασκευή αυτοκινήτων με έμφαση στα ηλεκτρικά, τη ναυπηγική (αναφέρουμε εδώ ότι μαθαίνουμε μέσω των δυτικών ΜΜΕ) είναι μετεωρική. Και συναγωνίζονται επί ισοις όροις τις ΗΠΑ και τις άλλες τεχνολογικά προηγμένες χώρες. 

Μεγάλο πρόβλημα για τις δυτικές κοινωνίες είναι η «πολύ δημοκρατία» και τα δικαιώματα που διαρκώς απαιτούν και με μεγαλύτερη ένταση οι πολίτες των χωρών αυτών. Έχουν καλομάθει στη καλοπέραση και δεν είναι διατεθειμένοι να μειώσουν ή να σταματήσουν να διεκδικούν συνεχώς περισσότερα δικαιώματα, μεγαλύτερους μισθούς, καλλίτερες συνθήκες εργασίας, περισσότερες ημέρες αργιών και αδειών, χωρίς να διερωτώνται αν είναι εφικτό και δίκαιο, όταν υπάρχουν τεράστιες ανισότητες, μεγάλη φτώχια, πληθυσμοί που δεινοπαθούν και στερούνται ακόμα και βασικών μέσων για αξιοπρεπή διαβίωση και ελπιδοφόρο μέλλον για τα τέκνα των.   

Και πέραν όλων αυτών υπάρχει και η κλιματική κρίση. Εκεί και οι δυο μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ και Κίνα δε συμμορφώνονται με τις επιστημονικές προβλέψεις και συνεχίζουν ακάθεκτες να κάνουν αυτό που θέλουν. Είναι οι μεγαλύτεροι ρυπαντές του πλανήτη. Κανείς όμως δεν μπορεί να τους νουθετήσει ή να τους επιβάλλει τη λογική. Η αντίθεσή τους στην κλιματική κρίση έχει σχέση με την ενδυνάμωση των στρατηγικών τους για παγκόσμιο κυριαρχία και προφανώς θα ασχοληθούν με το μέλλον του πλανήτη όταν τα πράγματα φθάσουν στο απροχώρητο. 

Δε διεκδικούμε δάφνες. Θα παραμείνουμε παρατηρητές και θα επανέλθουμε αν χρειαστεί …