Εντυπώσεις από ένα σύντομο ταξίδι στο Ναύπλιο …

Ημέρες Πάσχα 2026.

 Δεν περιμένει κανείς να δει στο Ναύπλιο μια ακόμα πόλη της μίζερης Ελλάδος, αλλά μια πόλη πρότυπο. Που έγινε πλούσια και πλουτίζει χάρις στις επισκέψεις των εκατομμυρίων κάτοικων του τέρατος των Αθηνών και όχι μόνον. Αλλά…

 

Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου 

Ιδού οι παρατηρήσεις μας και οι εντυπώσεις μας. Η προηγουμένη επίσκεψή μας ήταν πριν 15 περίπου χρόνια. Είδαμε σχεδόν τα ίδια πράγματά. Και επειδή είμαστε ΑΜΕΑ οι μετακινήσεις μας περιορίστηκαν εντός της παλαιάς πόλεως και του παραλιακού της μετώπου:

 

Το ιστορικό κέντρο της πόλεως έχει πολλά καλά στοιχεία, αλλά η ελληνική αδιαφορία η αυτονόμηση όλων, η ανοχή στις κακοτεχνίες, η απουσία συντήρησης και συνολικών σχεδιασμών, η λογική των μπαλωμάτων, η ανοργανωσιά, το δε βαριέσαι, η προσβολή των δημοσίων χώρων, η τυραννία των καφετεριών και εστιατορίων, η εισβολή και κατοχή κάθε ελεύθερου χώρου από αυτοκίνητα, το κυνήγι του εύκολου πλουτισμού και άλλα πολλά ελληνικά χαρίσματα είναι παρόντα. Σε κάθε κριτικό βλέμμα και προσβλητικά για τη συνολική αισθητική και τους κατοίκους και επισκέπτες με ευαισθησίες.

 

Φαίνεται ότι και στο ιστορικό Ναύπλιο ή στρατηγική είναι επικεντρωμένη στους μεγάλους αριθμούς, ενώ η ποιότητα μάλλον βρίσκεται πολύ χαμηλότερα στις προτεραιότητες.

 

Στον αδριάντα του εφίππου Κολοκοτρώνη δεν υπάρχει καμιά πινακίδα ή κάτι σχετικό για την πληροφόρηση των επισκεπτών (π.χ. κώδικας που παραπέμπει σε πληροφόρηση). Ο καθείς καλείται να αποφασίσει μόνος του γιατί το άγαλμα είναι εκεί. Τα ηλεκτρικά στοιχεία νυχτερινού φωτισμού του έφιππου αδριάντα ξεχαρβαλωμένα και μάλλον ποτέ δε θα επισκευαστούν.

 

Πολλοί κεντρικοί δρόμοι είναι καλοστρωμένοι με πλάκες, αλλά ότι χαλάει ή καταστρέφεται δεν αντικαθίσταται ή αντικαθίσταται όποτε κάποιοι θέλουν και όχι ως ανάγκη και λογική. Σε πολλά σημεία υπάρχουν κολονάκια αποτροπής μάλλον της στάθμευσης αυτοκίνητων. Όταν «φύγουν» από τη θέση τους, μένουν εκεί ως δείγματα αδιαφορίας και παραλογισμού.

 

Υπάρχει ένα ακριβό και σε εξαιρετικό σημείο ξενοδοχείο, ονόματι Αμφιτρύων. Ο περιβάλλων χώρος είναι άθλιος, εγκαταλελειμμένος. Κάποτε υπήρχε πισίνα και ωραιότατος κήπος. Τώρα είναι τοίχοι για γκράφιτι, μουτζουρωμένοι, τα άγρια χόρτα κυριαρχούν, ενώ το ξενοδοχείο είναι κατά δήλωσή του πολυτελέστατο και πανάκριβό. Δε βαριέσαι. Καλά ο επιχειρηματίας δεν ενδιαφέρεται, ο δήμος γιατί ανέχεται αυτή τη θλιβερή κατάσταση;

 

Ενώ το πρόβλημα της στάθμευσης αυτοκίνητων είναι οξύ, δεν είδαμε πουθενά ελεγχόμενη στάθμευση. Ο καθένας όπως βολεύεται. Καμιά μέριμνα από το δήμο.

 

Εκτός του πράγματι γραφικού και ιστορικού πυρήνα της πόλεως, ο δήμος Ναυπλίου είναι  όπως όλες οι άλλες ελληνικές πόλεις. Χωρίς αισθητική, χωρίς λογική, χωρίς δημόσιους χώρους και πολεοδομικό σχεδιασμό. Όποιος έχει οικόπεδο χτίζει ότι θέλει και όπως θέλει. Ζήτω η σύγχρονη άναρχη Ελλάδα.

 

Ο δρόμος μετά τον αυτοκινητόδρομο μέχρι τη πόλη του Ναυπλίου αφρόντιστος, με πλημμελή σήμανση (όπως άλλωστε όλοι οι δρόμοι στην Ελλάδα), χωρίς λογική και σωστά όρια ταχύτητος.

 

Το τρένο κάποτε έφθανε στο Ναύπλιο. Σήμερα οι εγκαταστάσεις είναι καφετέριες και δε ξέρω τι άλλο, εγκατάλειψη, βανδαλισμοί, υπολείμματα σιδηροτροχιών, γενική αθλιότης. Θα μπορούσε να είναι σημαντικό τοπόσημο και δέλεαρ επανόδου του τρένου και περιορισμού των αυτοκίνητων. Αλλά η εγκατάλειψη και η «επιχειρηματική κατάληψη» επικρατούν. Τι κρίμα.

 

Οι τιμές ξενοδοχείων υπερβολικές. Βρήκαν μάλιστα τρόπο να εισπράττουν χωρίς αποδείξεις. Αυξάνουν υπερβολικά τις τιμές και προσφέρουν ταυτόχρονα σημαντική έκπτωση, αν πληρωθούν τοις μετρητοίς. Αθάνατη Ελλάδα. Μόνον η ΑΑΔΕ δεν παίρνει χαμπάρι.