 |
| ΑΙ created image |
Σε μια εποχή όπου η βιομηχανική ανάπτυξη γίνεται όλο και πιο δύσκολη, ένα παλιό ερώτημα επιστρέφει με νέα ένταση: μπορεί μια χώρα να πλουτίσει όχι εξάγοντας προϊόντα, αλλά ανθρώπους;
Η εμπειρία από περιοχές όπως η Κεράλα στην Ινδία δείχνει ότι η απάντηση είναι πιο σύνθετη απ’ όσο φαίνεται, λέει ο Economist.
Η Κεράλα, μια πολιτεία στη νότια Ινδία, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εδώ και δεκαετίες, εκατομμύρια εργαζόμενοι μεταναστεύουν στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Περσικού Κόλπου, αρχικά για χαμηλόμισθες δουλειές και στη συνέχεια για πιο εξειδικευμένες θέσεις.
Σήμερα, περίπου 1,7 εκατομμύρια κάτοικοι της Κεράλα ζουν στον Κόλπο – σχεδόν το 5% του πληθυσμού της. Τα χρήματα που στέλνουν πίσω έχουν μεταμορφώσει την τοπική οικονομία: σε μια περίοδο, τα εμβάσματα αντιστοιχούσαν περίπου στο ένα τέταρτο του ΑΕΠ της πολιτείας, ξεπερνώντας τόσο τη βιομηχανική παραγωγή όσο και τις δημόσιες δαπάνες (ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, 2 Μαΐου 2026 19:26).
Πολύ ενδιαφέρον.
Παρόλο ότι το άρθρο αναφέρεται κυρίως στην περίπτωση των Ινδιών,
είμαστε της άποψης ότι τα ίδια συμβαίνουν και στην Ελλάδα. Ίσως και σε πολλές
άλλες χώρες εξαγωγής ανθρώπων.
Η Ελλάδα ανέκαθεν ήταν χώρα εξαγωγής ανθρώπινου δυναμικού. Πολλές
οι αιτίες, όπως η ανέχεια, τα πολιτικά πράγματα, η έμφυτη αναζήτηση καλλίτερων
όρων διαβίωσης και το ανήσυχο πνεύμα, η περιέργεια ανακάλυψης νέων κόσμων, η σχετική
ευκολία προσαρμογής και ενσωμάτωσης και άλλα. Ίσως καθοριστικό παράγοντα να παίζουν
η μακραίωνη ιστορία του Ελληνικού έθνους που αναπτύχθηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη
του κόσμου και δημιούργησε πολύ σοβαρές και ανθούσες παροικίες ενσωματωμένες στις
τοπικές κοινωνίες, συμβιώνοντας μάλλον δημιουργικά και εποικοδομητικά. Λέτε να είναι
οι απολήξεις του Βυζαντίου και ακόμα παλιότερα των πολιτικών και στρατηγικών του
Μεγάλου Αλέξανδρου;
Και φυσικά οι ξενιτεμένοι δε ξεχνούν την Πατρίδα και πάντοτε
επιστρέφουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα πάτρια εδάφη. Δε λέμε τίποτα ακατανόητο
ή καινούργιο. Απλά και κατανοητά περιγράφουμε την πραγματικότητα, ίσως ατελώς, συναισθηματικά
και λογικά και προφανώς όχι με όρους πολιτικής επιστήμης.
Στη σύγχρονη περίοδο η Ελλάδα εξάγει πλέον προσωπικό εξαιρετικών
προσόντων και δημιουργικού πνεύματος που βρίσκει σχετικά εύκολη υποδοχή και αναγνώριση
στις νέες πατρίδες. Φυσικά υπάρχουν και ατυχείς περιπτώσεις και δράματα που συνήθως δε βρίσκουν
διέξοδο και προβολή στα διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ. Και έτσι παραμένουν στη σκιά …
Το αρνητικό στοιχείο είναι η ότι η Ελλάδα δε διαθέτει μέσα, φορείς,
μηχανισμούς, στρατηγικές και πνεύμα υποδοχής και αξιοποιήσεως των νέων δημιουργικών
ανθρώπων που εκπαιδεύει με κάθε τρόπο, αποσκοπούν ικανότητες τις οποίες οι υπάρχουσες
υποδομές και το πολιτικό σύστημα δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσουν. Η απώλεια δυναμικού
για τη χώρα είναι ότι χειρότερο μπορεί να της συμβεί. Και αυτό το δράμα φαίνεται
κανένας να μην μπορεί να το διαχειριστεί και να το αναστρέψει ….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου