«Η Λεωφόρος ανήκει στον Παναθηναϊκό» ανακοίνωσε η ΠΑΕ …

Ανακοίνωση για το θέμα του «Απόστολος Νικολαΐδης» εξέδωσε η ΠΑΕ Παναθηναϊκός, μετά το θόρυβο που προκάλεσε η φημολογία ότι το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας δεν βρίσκεται στο νέο ρυθμιστικό χάρτη της Αθήνας, που κατατέθηκε στη Βουλή.
  
Η ανακοίνωση: «Η ΠΑΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ επαναλαμβάνει προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ανήκει στο μεγαλύτερο ελληνικό σύλλογο και ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει. Είναι επίσης γνωστό ότι τους επόμενους μήνες έχουν προγραμματιστεί - και θα γίνουν - έργα ανακατασκευής του.

Επομένως, δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας. Ο ΜΟΝΟΣ τρόπος για να φύγει ο Παναθηναϊκός από την ιστορική του έδρα θα είναι να το αποφασίσει ο ίδιος, δηλαδή ο κόσμος της ομάδας μέσω της Παναθηναϊκής Συμμαχίας, θέμα ασφαλώς που δεν τίθεται» (ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014).

Μήπως μπορεί κάποιος αρμόδιος, ας πούμε δήμαρχος, υπουργός, περιφερειάρχης, ΣτΕ, Κτηματολόγιο, κλπ., κλπ., να μας εξηγήσει τι δουλειά έχει μια ανώνυμη εταιρεία να μιλά για ιδιοκτησία επί δημοσίου χώρου;

Μήπως συμβαίνουν πράγματα και θαύματα που κανείς δεν γνωρίζει και μπορούν τα τρωκτικά να αλωνίζουν;

Μούχλιασε κιόλας η ΝΕΡΙΤ και δεν ξέρουν τι τους γίνεται …

Παρακολουθούμε μερικώς την πρωινή εκπομπή της ΝΕΡΙΤ και λίγο την εκπομπή In Focus (άθλια έμπνευση οι ξενόγλωσσοι τίτλοι , προφανώς για εντυπωσιασμό των ιθαγενών).

Το επίπεδο της πρωινής είναι χαμηλό. Και οι δυο παρουσιαστές και ιδιαίτερα η κα Μάριον, είναι επιεικώς μέτριοι. Τα ίδια και τα ίδια. Λαϊκισμός, επαναλήψεις, προσπάθεια του καθενός να μιλήσει περισσότερο, εύκολες πρακτικές χωρίς προσπάθεια, κοινοτυπίες και άλλα.

Βαρεθήκαμε τα ίδιους καλεσμένους που δεν προσφέρουν τίποτε και διαφημίζουν τις εφημερίδες τους άμεσα ή έμμεσα. Να σταματήσουν τα πολιτικά θέματα να μονοπωλούν την εκπομπή. Να σταματήσουν τα θέματα εγχειρίδια του έξυπνου και καλού πολίτη. Η Ελλάδα θέλει και πρέπει να ακούει και για άλλα πράγματα, όπως επιτεύγματα, καινοτομίες, πολιτισμό, επιστήμες, νέα της υπόλοιπης Ελλάδας και της Ευρώπης κα.

Αυτά όμως χρειάζονται δουλειά, τρέξιμο γνώσεις, ικανότητα αξιολόγησης και ιεράρχησης μαζί με ευαισθησία στη επικαιρότητα και  στη δεοντολογία. Να μπει ένα τέλος, στις εκπομπές φτιαγμένες με ευτελή υλικά και στο πόδι.

Σήμερα 11 Μαρτίου την εκπομπή μονοπώλησε ένας κ. Κοτρώτσος, ο οποίος σχεδόν μονολογούσε προβάλλοντας τις απόψεις του. Αίσχος και για τον κύριο (αλήθεια με ποια κριτήρια επιλέχτηκε να λάβει μέρος;) και τις απόψεις του. Καμιά σχέση με την δημοσιογραφία, τη δεοντολογία και τη λογική.

ΥΓ1: Αλήθεια, δεν γνωρίζουν καθόλου ελληνικά και δίνουν αγγλικούς τίτλους στις εκπομπές ή νομίζουν ότι έτσι θα αποκτήσουν μεγάλο ακροατήριο και θα τύχουν καλών κριτικών και του σεβασμού των θεατών; Το περίφημο και παρανόμως διατηρούμενο, αν δεν κάνουμε λάθος, επί έτη ΕΣΡ τι έχει κάτι να μας πει επ’ αυτού;

ΥΓ2: Που είναι η δυνατότητα  αξιολόγησης των εκπομπών και των «δημοσιογράφων»;

Βουλή: Ενστάσεις του Επιστημονικού Συμβουλίου για καταργήσεις φορέων του Δημοσίου …

«… Σπινθήρας που απειλεί να πυροδοτήσει, το απόγευμα στην Ολομέλεια, νέα μετωπική  σύγκρουση κυβέρνησης – αντιπολίτευσης, δείχνει να είναι η Εκθεση του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής αναφορικά με το νομοσχέδιο του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης για τις καταργήσεις φορέων του Δημοσίου, την αξιολόγηση των υπαλλήλων και την επανεξέταση της  εγκυρότητας παλαιών συμβάσεων ορισμένου χρόνου, που μετατράπηκαν σε αορίστου, στη βάση σχετικών Προεδρικών Διαταγμάτων.

Στην εν λόγω Εκθεση, εγείρονται ενστάσεις ως προς τη συνταγματικότητα του πυρήνα των ρυθμίσεων του νομοσχεδίου. Παγίως, τέτοιες Εκθέσεις συντάσσονται με ένα όχι απολύτως σαφές και κατηγορηματικού ύφους σκεπτικό …» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 11 Μαρτίου 2014).

Βρε, βρε. Πού ήταν τα πουλάκια μου του επιστημονικού συμβουλίου όταν γίνονταν αθρόες προσλήψεις εκλεκτών φίλων και γνωστών;

Που ήταν τα εκλεκτά μέλη του επιστημονικού συμβουλίου όταν δεν υπήρχαν εκθέσεις αιτιολόγησης, δαπανών, βιωσιμότητας και άλλες όσες επικαλούνται τώρα, ως δήθεν μέρος της νομιμότητας. Βέβαια στην αρχή «μακάριοι οι κατέχοντες» δίνεται νέο βάρος, αξία και ιστορικό περιεχόμενο και μόνον για αυτό αξίζουν τους επαίνους σύμπασας της ελληνικής κοινωνίας.

Θα τρελαθούμε στο τέλος, μέχρις ότου οι νέοι και οι άνεργοι ξεσηκωθούν και διεκδικήσουν  από τους επιστημονικούς γίγαντες του επιστημονικού συμβουλίου λογική, δεοντολογία και αξιοκρατία.

Οι βαρώνοι της ψηφιακής εποχής …

Βρήκαμε ενδιαφέρον το άρθρο του κ. Πέτρου Παπακωνσταντίνου (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, 02.03.2014) με τον παραπάνω τίτλο.

Διαβάστε και εσείς το απόσπασμα που ακολουθεί:

« … Μια άλλη ριζοσπαστική ιδέα διατυπώθηκε προ ημερών από τον αρθρογράφο των Financial Times, Μάρτιν Γουλφ, σε άρθρο του με τίτλο «Σκλαβώστε τα ρομπότ για να ελευθερώσετε τους φτωχούς». Ο αρθρογράφος επικαλείται το βιβλίο δύο καθηγητών του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης, που μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο «Η Δεύτερη Εποχή των Μηχανών» και προειδοποιεί για τον κίνδυνο δραματικής απώλειας θέσεων εργασίας εξαιτίας της πληροφορικής και της αυτοματοποίησης. 

Για την αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου, ο Γουλφ προτείνει τη θέσπιση αξιοπρεπούς κατώτατου εισοδήματος για όλους τους πολίτες – κάτι που, κατά τη γνώμη του, θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί με τη βαριά φορολογία σε κάθε είδους αντικοινωνική πρόσοδο: στις επιχειρήσεις που μολύνουν το περιβάλλον, στη μεγάλη ιδιοκτησία ακινήτων και, κυρίως, σε στις επιχειρήσεις που εισπράττουν πνευματικά δικαιώματα. «Τα δικαιώματα ιδιοκτησίας», γράφει ο Γουλφ, «είναι μια κοινωνική κατασκευή. Οφείλουμε να αναθεωρήσουμε την ιδέα ότι μια μικρή μειονότητα μπορεί να αποσπά τη μερίδα του λέοντος από τα κέρδη των νέων τεχνολογιών. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, το κράτος να καρπώνεται αυτομάτως μερίδιο των εισοδημάτων από τα πνευματικά δικαιώματα τα οποία προστατεύει». Κάτι απολύτως λογικό, καθώς είναι το κράτος που δαπανά τεράστια ποσά για τη λειτουργία εκπαιδευτικών και τεχνολογικών ιδρυμάτων, δηλαδή των υποδομών εκείνων πάνω στα οποία ορθώνονται –και εν μέρει παρασιτούν– τα διάφορα «τεχνολογικά θαύματα» του ιδιωτικού τομέα …».

Λογικά τέτοια θέματα πρέπει  να συζητηθούν ευρέως και στην ελληνική κοινωνία και μάλιστα με στόχο να διαμορφωθούν απόψεις και να σχεδιαστεί η κατάλληλη στρατηγική για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που ήδη προκύπτουν και θα προκύψουν στο μέλλον.

Μόνον έτσι θα γίνει εφικτό να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις για την εκπαίδευση των νέων ανθρώπων και τις στρατηγικές ανάπτυξης ειδικών κλάδων της οικονομίας.

Λογικά τα πανεπιστήμια θα έπρεπε να το κάνουν από μόνα τους, αλλά ο στενός εναγκαλισμός με την εξουσία και τη διοίκηση, τα καθιστά ανάπηρα και καθυστερημένα.

Θα βρεθούν άραγε πρωτοπόροι, ρεαλιστές, καινοτόμοι και διορατικοί άνθρωποι για να δώσουν άλλο νόημα στη ζωή μας και να μας απεγκλωβίσουν από τη καθημερινή απραξία και την πολιτική κόπρο;