Αποψη: Εξοδος από την κρίση χωρίς αυταπάτες …

«Είναι εύκολο να ορίσεις το πρόβλημα και να βρεις τη λύση. Το δύσκολο είναι να την εφαρμόσεις!» Göran Persson

​​«… 'Oλα αυτά τα χρόνια θεωρούμε τη Σουηδία πρότυπο για την οικονομική και κοινωνική μας ανάπτυξη. Αλλά, δυστυχώς, διαχρονικά ερμηνεύουμε την πραγματικότητά της επιλεκτικά και επιφανειακά. Συγκεκριμένα: Εστιάζουμε περισσότερο στα δικαιώματα και όχι στις υποχρεώσεις των πολιτών …»

Έτσι ξεκινά το άρθρο του κ.  ΙΩΑΝΝΗ Δ. ΣΑΡΑΚΑΚΗ (Ο κ. Ιωάννης Δ. Σαρακάκης είναι πρόεδρος του Ελληνο-Σουηδικού Επιμελητηρίου), στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ , 19.10.2014)

Αξίζει να διαβαστεί.

Και αξίζει να κάτσουμε οι έλληνες να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε ποιο είναι το μέλλον που επιθυμούμε για τους εαυτούς τους και τα παιδιά μας και να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει πως θα το υλοποιήσουμε.

Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη και Δημόσια Κοινωνική Ευθύνη …

Οι εταιρείες του ιδιωτικού τομέα έχουν πλέον εμπεδώσει ότι πρέπει  να ασχοληθούν σοβαρά και την κοινωνική αποδοχή και το ενδιαφέρον που πρέπει να δείχνουν προς τους καταναλωτές και  τους πελάτες τους.

Η ΕΚΕ αποτελεί αξιόλογο εργαλείο συνεργασίας μεταξύ αυτών που δημιουργούν και προμηθεύουν και αυτών που καταναλώνουν, αλλά παράλληλα αγωνιούν για την υγεία τους, το περιβάλλον, τους πόρους που εξαντλούνται. Τα αποτελέσματα είναι καλά και καθημερινώς γίνονται καλύτερα (δείτε αν θέλετε http://www.csrhellas.gr/ και επικοινωνήστε μαζί τους στο diktio@csrhellas.gr).

Είναι λυπηρό γεγονός ότι ο δημόσιος τομέας απουσιάζει προκλητικά από αυτή την προσπάθεια. Και όλοι οι ηγέτες και οι εργαζόμενοι σε αυτόν περιφρονούν τους πολίτες και συμπεριφέρονται προς αυτούς ως κατακτητές, σατράπες και αφεντικά.

Η κατάσταση πρέπει να αλλάξει άρδην και χωρίς άλλη καθυστέρηση. Πρέπει  να δημιουργηθεί η Δημόσια Κοινωνική Ευθύνη (κατ΄ αναλογία) και να υπάρξει λογοδοσία, απολογισμός, καλές πρακτικές, επιδόσεις και αξιολόγηση από τους πολίτες, σε καθημερινή βάση.

 Χωρίς αναβολή και χωρίς επιφυλάξεις.

Πεζόδρομος περιπάτου Αμπελόκηποι - Σύνταγμα …

Οι πεζόδρομοι στην Αθήνα και στην Ελλάδα είναι ελάχιστοι, μικρού μήκους και συνήθως αφορούν εμπορικά κέντρα και οικονομικές δραστηριότητες.

Πραγματικούς πεζοδρόμους και κατάλληλα για πεζούς πεζοδρόμια δεν έχουμε πουθενά στην Ελλάδα. Ή καλύτερα σχεδόν πουθενά.

Προτείνουμε να οριοθετηθεί ένας κανονικός πεζόδρομος μεγάλου σχετικά μήκους από τους Αμπελοκήπους μέχρι την Πλατεία Συντάγματος, επί του σχετικά μεγάλου πλάτους δεξιού πεζοδρομίου της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας.

Θα είναι ο πρώτος κανονικός πεζόδρομος, αρκεί να εξασφαλίζεται ότι δεν καταλαμβάνεται από αυτοκίνητα, μηχανάκια και μοτοσυκλέτες, περίπτερα, στέγαστρα στάσεων, κάδους απορριμμάτων και ανακυκλώσεως, αυτοκίνητα ασήμων επισήμων και κάθε λογής εμπόδια.

Ελπίζουμε ότι ο θαυμάσιος, αλλά ποιών προς το παρόν την νήσσαν, δήμαρχος κ. Καμίνης, θα ασχοληθεί με την ιδέα και θα την εφαρμόσει με καινοτόμο τρόπο, ώστε να αποτελέσει παράδειγμα και υπόδειγμα (μοντέλο) και για άλλες παρόμοιες παρεμβάσεις.

Και πάλι Ελληνική η Κωνσταντινούπολη …

Συζητώντας με αγαπητό φίλο πριν μερικές ημέρες μου έλεγε ότι πρέπει η Ελλάδα να κάνει τη Κωνσταντινούπολη ελληνική.

Μέγα πάθος. Μέγας πόθος. Ακατόρθωτα όμως.

Η Κωνσταντινούπολη είναι μια τερατούπολη πλέον των 20.000.000 κατοίκων, η πλειονότητα των οποίων είναι εξ ανατολών και κουρδικής προέλευσης (αν δεν κάνουμε λάθος, λόγω της περιορισμένης πληροφόρησης και από ελληνικές και τουρκικές πηγές).

Λογικά λοιπόν το θηρίο αυτό ούτε κατακτάται, ούτε διαχειρίζεται με λογικό τρόπο.

Αν δούμε βέβαια τα πράγματα ποιο ψύχραιμα, Κωνσταντινούπολη για εμάς τους έλληνες είναι η παλιά Βυζαντινή πολιτεία και οι θύλακες ελληνισμού πέριξ αυτής. Κωνσταντινούπολη δεν είναι όλες οι εκτάσεις πέριξ αυτής και όλος ο όγκος των κατοίκων της.

Λογικά λοιπόν η Κωνσταντινούπολη, η δική μας Κωνσταντινούπολη πρέπει να διατηρήσει το Βυζαντινό και τον Ελληνικό χαρακτήρα, τα μνημεία, τις εστίες ελληνισμού και κυρίως το πνεύμα του Βυζαντίου και του Ελληνισμού. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί με σημαντική και διαρκή παρουσία ελλήνων και φιλελλήνων.

Εγώ ως Μικρασιάτης εκ γένους, νοιώθω πάντοτε την Κωνσταντινούπολη ως κοιτίδα Ελληνισμού. Βλέποντας σε φωτογραφίες το Βόσπορο και διαβάζοντας ιστορία και ιστορίες.

Βέβαια τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά. Αλλά πρέπει να προσπαθήσουμε.

ΥΓ: Δείτε και το σχόλιο του 2010  http://simpleandclear.blogspot.gr/2010/10/blog-post_5977.html (υπάρχουν και άλλες σχετικές αναφορές)

Συνδικαλιστική αργία …

«… Ο υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος επανέφερε μία μέρα αργίας στα σχολεία για να μπορούν οι εκπαιδευτικοί να συμμετέχουν στις συνδικαλιστικές γενικές συνελεύσεις τους. Την ονομάζει βεβαίως «συνδικαλιστική άδεια», αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για αργία εφόσον είναι υποχρεωτική για όλους τους εκπαιδευτικούς, είτε αυτοί προτίθενται να συμμετάσχουν στις συνελεύσεις είτε όχι, με συνέπεια να κλείνουν τα σχολεία ...» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ , 19.10.2014).

Τη κατάσταση διεκτραγωδεί ο κ. Σταύρος Τσακυράκης, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Δε βαριέσαι.

Τα εγκλήματα κατά των νέων της Ελλάδος συνεχίζονται κατά συρροή και ατιμώρητα, μια και οι γονείς αδυνατούν πλέον να παρακολουθήσουν τα τεκταινόμενα ή αδιαφορούν, οι κκ. εισαγγελείς κοιμούνται ακόμα (ζαλισμένοι από το μέτρημα των αναδρομικών τους) και ως κοινωνία ανεχόμαστε ακόμα μέχρις εξευτελισμού, το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Όλη η Ευρώπη τρέχει προς τον εκσυγχρονισμό, τη καινοτομία, τις νέες εφαρμογές και τις προσπάθειες παραγωγής καλύτερων συνθηκών για τους πολίτες. Τρέχει και η Ελλάδα, αλλά  όπισθεν. Ολοταχώς.

Αίσχος.

Παραμονή Αγίου Δημητρίου …

Αύριο γιορτάζω.

Το δώρο μου είναι Κρέας με Κυδώνια.

Φαγητό του Φθινοπώρου, τιμή στα φρούτα της εποχής και στον εξαιρετικό εκπρόσωπό τους τα κυδώνια.

Παίρνουμε κυδώνια Ωρωπού (εστέ γενναιόδωροι, τουλάχιστον 2 κιλά), τα τρίβουμε για να απομακρύνουμε το χνούδι τους και τα κόβουμε σε επιμήκεις φέτες, αφαιρώντας το σκληρό εσωτερικό τους.

Τσιγαρίζουμε 2 μεγάλα κρεμμύδια και ένα περίπου κιλό μοσχαρίσιο ποντίκι. Καλύπτουμε το κρέας με ζεστό και το βράζουμε μέχρι να μαλακώσει (για μια ώρα περίπου, δοκιμάζοντάς το).

Σε μια άλλη πλατειά κατσαρόλα, ρίχνουμε τα κυδώνια, ένα μασούρι κανέλλα και ένα φλιτζανάκι του καφέ περίπου ζάχαρη. Βάζουμε και το βρασμένο κρέας με το ζουμί του και συμπληρώνουμε με ζεστό νερό, μέχρι να καλυφθούν τα υλικά . Βράζουμε για ώρα ακόμα περίπου δοκιμάζοντας τα κυδώνια ώσπου να μαλακώσουν και να δέσει κάπως η σάλτσα.

Σερβίρουμε ζεστό. Με Γιαννιώτικο ψωμί. Κερνάμε κόκκινο κρασί, ας πούμε μια Ραψάνη.

Προσφέρουμε ως επιδόρπιο σπιτικό παστοκύδωνο. 

Καλή όρεξη και του Χρόνου.